Category Archives: Karmakarisik

Yoksayılmak… YOK Sayılmak

Standard

Adamlı kadınlı hikayelerin bugünkü konusu yoksaymak. Hadi bilgi işlemci olmamın dayanılmaz hafifliğiyle daha kolayını kullanayım bu deyişin: ignore etmek. Gündelik hayatta şahane bir eylemdir yoksaymak. Yok saymak daha doğrusu. Ne ağır bir hakarettir aslında yok sayılana… Var, ama yok sayıyorsunuz. Sonra, yok sayılan, anlamışsa hele ki yok sayıldığını, cidden, gerçekten yok olmak istiyor, sadece yok sayanın gözünden değil, dünyadan yok olmak. O kadar istiyor ki bunu, gerçek oluveriyor. Var, ama yok oluyor. Herkes yok sayıyor onu. Hatta kuyrukta bile önüne geçiyorlar, o denli yok yani. Çok da sorunu olmazdı yok sayılanın bununla, yok sayılmak çok da dert değil ama yok olmak isteyip yok olamıyorken yok sayılmak, hele ki varlığına şükrettiği, “iyi ki var” dediği biri(leri) tarafından…

Read the rest of this entry

Advertisements

Özlem

Standard

Bir gülüşe koca bir anlam yüklemek…
Bir kelamdan bir roman yazmak…
Bir selamla bir günü aydınlatmak…
Bir vedayla bir günü sonlandırmak…
Bir umuda bir hayat yüklemek, yüklenen tek şey hayalken…
Hayali hayat sanmak…

Yıllar olmuş sen benden gideli sanırsın. Bir asır geçmiş sanki son muhabbetin üstünden. Daha da bir muhabbete yeltenememişim ondan sonra da zaten. Son denememdi… Denedim, yanıldım, dersimi aldım, daha da denemem.

Adamdan Ses Geldi

Standard

Ne kadar zordur biliyor musun yazmayacağım demek, hemen sonrasında da dayanamayıp, “ama… ama… ” diye başlayıp, çok öfkeli görünen ama aslında acı dolu, mutsuz bir umutla yazmak zorunda hissetmek? Sürekli kendini ifade etmeye çalışırken, karşısındakinin, insanı hep yanlış noktadan yakalayıp şah-mat etmeye çalışmasını engel olunamayan, tarifsiz bir öfkeyle izlemek zorunda kalıp sonunda kendini sessizliğe gömmek zorunda kalmak? Read the rest of this entry

Kadın ve Adam – Son (4)

Standard

Arzu ettiğin şeyler, beklemekten vazgeçtiğin anda gerçekleşir.

Bu; hayatın ‘sen bakarken soyunamıyorum’ deme şeklidir.

(Zindan Adası)

Bu artık son içdökümüydü adamın. Bitirmişti artık içindeki kelimeleri kadın çünkü önce varlığı, sonrasında ise yokluğuyla. Uzun uzun düşündü ne yapacağını bütün gece. Hatta o kadın için bu kadar mesainin ne kadar fuzuli, geçirilen vakte de ne kadar yazık olduğunu farketti tam da o anda. Yazıktı, gerçekten yazık…
Read the rest of this entry

Kadın Ve Adam – Susmak (2)

Standard

“Ne kadar kalmak istesek de bazen gitmek zorunda kalırız.

Ve ne kadar gitmek zorunda olsak da kalmaktan yanadır sol yanımız.”

Aziz Nesin

Adam susmayı öğrendi kadından, kadın sayesinde. Susturdu kadın adamı. Bilmeden görünürde, ama aslında çok iyi bilerek, isteyerek. O kadar sustu ki adam, konuşmayı, paylaşmayı unuttu resmen. Elleriyle gönüllü inşa ettiği küçücük dünyasına hapsetti kendini, arapsaçına dönüştürdüğü hayatıyla birlikte.
Read the rest of this entry